مرا ببخش عزيزم چو ره   نشد هموار          گنه نبود مرا چون زمانه  شد دشوار

چنان نبود كه  آسان  گذرتواني   كرد            نشسته  برسر هرگام  نطفه  پيكار

كه همرهان  سرافراز هريكي   رفتند            تمام هستي خود رانهاده براين كار

چه گويمت زصفاي دلي كه مي سوزد       به شوق وذوق فراوان به گرمي بسيار

دوچشم من به ره آن ستاره ها  جاماند        چه باك گررود عمري به پاي يك ديدار

مرا ببخش عزيزم كه زندگي اين است        گهي به اوج كشاند گهي   شود  آوار

سرود من نه به آئين شب پرستان  بود         ازآن نگشت مرا زندگي دمي رهوار

تلاشمان همه آن شد كه تا زنوسازيم           بري زرنج جهاني رها زهر  آزار

كنون كه مي رود ازدست آخرين يارا         نمانده گرچه برايم به جز تني   بيمار

غرورتا كه نميرد اميد من برجاست           چه مژده ها  رسد اما گه ازپس ديوار

زجا كنيم  علفهاي  هرزه   اين خاك           كه  يادگار بماند  زما  گل  و  گلزار